Kalp yaralıyım

Kalp yaralıyım,
yamalıyım, yarımım ve yangındayım. Hasretinden, eskiyen prangaların pas
tuttuğu ve karanlıkların beni yuttuğu bir zamandayım.

İçim dışımda; dışım
içime dönük ve duygularım bir dönme dolap  dönüp duruyorum. Hep en üstte
duruyorsun, özlem
duygusunun sepetinde.

Kurda kuzuyum,
biliyorum ama kurt karşımda kuzu postunun içinde bana kurtmuşum gibi
davranınca üzülüyorum. Bu oyunun gönüllü kuzusuyum, hadi parçala da,  daha
fazla özletme
eceli…

Sevgimin
tutsağıyım. Ellerim kelepçede, sana bu kelimeleri bileklerim kan içinde
yazıyorum. Defterim kırmızı, mürekkebim karanlık… Bizden güneş
doğmaz farkındayım ama en azından “ay ışığı sonatı”
olabilirdik, sende bunu anlamadın.

Yarına yazgılı
yaşanmaz, dedim, anlamadın! Hadi yarın için saati saatine bir plan yap ve
uygula da göreyim. Sahip olduğun şimdinin ya farkına varamadın ya da
değerini algılayamadın, ne yapalım!

Çıldırdım evet,
deliyim üstelik… Hepsini artık kabul ediyorum. Bu bozuk düzende,
doğruyum diyecek kadar zeki olamadığım için üzgünüm. Gerçekler ağır,
biliyorum ama sende kaldırabilirdin bu gerçekleri. Oysa sen gerçeklere
tıkayıp kulaklarını, tatlı yalanlara inandın!

Sana yalan
söylemediğim için inan pişman değilim, sana oynamadığım için de pişman
değilim. Sadece sana bu kadar anlam yüklediğim için pişmanım. Bu pişmanlık
kolay geçmez, bununda farkındayım!

Kalbim atıyor gene
hızla, kalbim dur biraz, bu kadar hızlı çarpma. Adını andım, diye; onu
özledim, diye ona doğru gitme. O seni istemiyor, kapısından içeri seni
sokmuyor işte, gitme! Kalbim dur biraz, sen bana lazımsın. Kalbim…
Kalbim, sen en doğrusunu bilirsin, hadi uç, o kapıya çarpsan da artık
özgürsün. Seni korurken incittim sanırım, inan çok  üzgünüm…